Hier vindt u een selectie van mooie en ontroerende gedichten van de Straatdichter, eerder gepubliceerd in Haags Straatnieuws. De Straatdichter schrijft bij speciale gelegenheden, net als de stadsdichter en de dichter des vaderlands. Hij kent de Haagse dak- en thuislozen, verslaafden en OGGz-cliënten, hij heeft met hen geleefd.

Naar Ome Jan
(wie lost de kredietcrisis van daklozen op?)

Wie geeft mij krediet, wie neemt mijn schulden op zich? Te oud,
te arm, te weinig kans op balans in mijn jaarverslag. Weg, scheer
je weg, met je schamele bezittingen. Dorre tulpen voor mijn lief,

een hart te zwak voor hergebruik, ’n winkelwagenmunt maar
geen geld om een jaszak te vullen. Kramp door alle lege handen
die ik heb geschud, geluid dat mij sluipend voorbij is gegaan.

Niets dat ik kan ruilen, geen onderpand: voor twee meter stoep
geen hypotheek. Wie geeft mij geld, wie maakt mij los? Ik bood,
voor weinig, god mijn ziel aan, hij verwees mij naar de duivel,

maar de hel was al overvol. Dat was te verwachten, ik ben mijn
vaste lasten veel te lang ontvlucht. Ik breng mijzelf weg naar
de lommerd, Ome Jan lacht, maar geeft mij niets voor mij terug.


Staatsbegrafenis
(het Straatpastoraat heeft eigen graven voor dak- en thuislozen en verslaafden die op kosten van de overheid worden begraven)

En toch het eigen rijk gevonden, niet langer anoniem
in het openbaar bestaan maar gebeiteld achter naam
en toenaam geborgen; bezit genomen van de grond.

Hier heeft de dood levens gerestaureerd, identiteit
gegeven, de kleinste, platste grafsteen triomfeert.

Rouw volgt de traumalijnen van stad en dodenpark,
strooit kiezelstenen over graven en poetst leisteen tot
het glanst. De dood is gratis, het graf is in de grond

heel duur – een kuil gegraven, een leven dichtgegooid.
Goed dat dit rijk er is waar prinsen en paupers gelijk
eindigen, als staatsbegrafenis.

Claus en Karel, Anton, Juliana, Marianne, Alex en de
rest: deel de aarde, de laatste prijs van het bestaan.

Er is nog plek, ik sluit mij bijtijds aan. Want wie geen
graf vindt, kan in het leven niet terecht; wie niet in steen
gehouwen wordt, blijft naamloos dwalen en onthecht.


In eigen beheer
(Haagse daklozen maken plannen voor een opvang in eigen beheer)

Dank voor alle hulp, maar ik neem mijn leven weer in
eigen beheer. Ik ga liever wat later naar bed, ik hou

niet van thee en serieuze gesprekken (mijn leven wordt
een leugen als ik erover praat), en ik denk dat het op

straat zo erg niet is. Mensen geven mij geld als ik erom
vraag en de zon schijnt alsof ze net is gepoetst. U deed

het goed, u gaf mij eten en bemoedigende woorden: het
kan ook anders. Het kan altijd anders, maar dat verandert

niets. Je leeft, je verslijt de tijd en dan ga je dood. Ik wil
alleen maar zitten en denken ‘het is goed zo, het is genoeg’.

Al dat eten, ik kreeg er een buikje van, ik werd ‘n vadsige
roman, ik werd teveel. Ik wil, heel smal, in de schaduw

van één woord leven. Ik zoek dat woord, ik ken het niet,
het staat ergens op een buitenmuur geschreven.

de zon heeft het ergens voor mij opgeschreven



Deze gedichten, en andere, zijn geschreven voor Haags Straatnieuws. Haags Straatnieuws bericht over het leven aan de rafelrand van de samenleving, en wordt mede gemaakt en verkocht door daklozen in Den Haag en omstreken. Zij kopen de krant in voor 1,30 euro en verkopen hem op straat voor 1,95 euro. Het verschil is een bijdrage in hun levensonderhoud.

Kijk ook eens op www.haagsstraatnieuws.nl

Wilt u contact met de redactie van Haags Straatnieuws of de straatdichter? Mail naar hsnieuws@euronet.nl.